Een
kortverhaal. Hoe meer Musenummers de lezer kent, hoe begrijpelijker het verhaal
wellicht wordt. Aan de mensen die Muse niet kennen: schaam u, en mijn excuses
voor het bijwijlen vreemde Nederlands. Het verhaal gaat voor u ook mogelijk
echt nergens over. Aan de anderen: veel leesplezier!
Intro
Een grote mensenmassa had zich verzameld op de Space
Dementia, ook wel de Dementieplaats genoemd. Vroeger, voor de revolutie, heette
dit plein nog Oudestadsplein, maar meteen na de geslaagde revolutie moest het Praagse plein waar alles begon een nieuwe naam krijgen. De Oude stad kreeg symbolisch dementie, zodat het gradueel zou vergeten
hoe ellendig de situatie voorheen was (hoewel dementie eigenlijk vooral recente
herinneringen doet verdwijnen, maar de regering zorgde er ter compensatie
regelmatig voor dat de werkelijke problemen van dementie onder de aandacht
werden gebracht, via een rist dementerenden die net voor de leider van het land
mochten speechen bijvoorbeeld).
Een vol plein voor
een regeringstoespraak kwam wel vaker voor, maar een uur voor de hoofdattractie
was wel erg uitzonderlijk. Dat de politie nu al het plein afsloot, had
natuurlijk te maken met de erg mysterieuze boodschap die het bestuur had
verspreid via de regeringssite. Een kort filmpje met scherpe, bombastische en
bijwijlen kitscherige muziek op een absurde clip, en achteraf een boodschap met
als enige informatie "announcement about new stuff" met tijd en
locatie.
De
overheidsdiensten hadden hun voorzorgen al genomen, want het beloofde een
bloedhete namiddag te worden. Er werd gratis water uitgedeeld, en
gewaarschuwd voor zonnebrand. Verbranden door de zon was iets waar bijna
iedereen sinds de regimewissel heel beschaamd over waren, en vele konden het
zelfs amper aan wanneer ze geconfronteerd werden met hun schaamte. Gelukkig
hielp het dat ze wisten dat hun leider alles onder controle had.
Prelude
In de grote massa
stond een vrouw met haar nieuwgeboren tweeling. De ene had ze Fillip genoemd, omdat ze al
op voorhand wist dat zijn geboorte hun laatste gemeenschappelijke herinnering
zou vormen. De andere jongen heette Bing. Het gevoel op haar achttiende al
moeder te worden was raar, maar niemand zou dat kunnen veranderen.
Zij had veel te
veel slechts gezien op een veel te jonge leeftijd, maar ze keek hoopvol naar de
toekomst en ze wist dat haar nieuwe kind wél in een mooie samenleving zou opgroeien. En dat hoewel haar kind eigenlijk onbedoeld
was en ze er voorlopig alleen voor stond omdat de vader van het kind "zo
snel mogelijk zou helpen, maar eerst in het reine moest komen met zijn
verleden". Het zou moeilijk worden om, als hij terugkwam, hem ooit nog het licht in de ogen te gunnen. Of het nu echt waar was wat hij als excuus
had gegeven of niet, dat veranderde niets aan hoe ze zich voelde. En dat was
een gevoel van eeuwig gemis. Maar onder de nieuwe heerser zou haar kind
niets tekort komen. Dat wist ze gewoon.
Interlude
(fragment uit de
officiële geschiedschrijving)
(...) Het was een
zeer kleine groep die alles in gang zette. Ze leerden mekaar kennen door hun gezamelijke
adoratie voor een nieuwe ideologie die lang in de marge was gebleven, maar door
de recente omstandigheden sterk was opgekomen als nishepartij. Het was crisis. Zo'n
typische crisis met woorden als recessie, werkloosheid, zelfmoord, depressie,
sociale bloedbaden en besparingen die je om de oren worden geslagen. Helaas
bleef het daar niet bij. Ook de termen autoritaire leider, slechte smaak,
extreem wantrouwen en populisme zegevierden. Het sociale weefsel
was compleet gebroken, iedereen wilde met rust gelaten worden en zich wentelen
in zijn eigen miserie. De maatschappij leek steeds meer op een groep dieren die
de concurrentie op een koele wijze vermoordde om zoveel mogelijk te kunnen
kopen, terwijl er bloed op de straten lag.
Het systeem had duidelijk zijn eindpunt
bereikt. Er was geen enkele vooruitgang meer te bespeuren, de maatschappij
kende een big freeze. In deze context had de Partij van Kaulitz de Tsjechische verkiezingen gewonnen met
een overweldigende meerderheid, waarna hij president werd en één van zijn
marionetten het premierschap gaf. De autoritaire, populistische leider met
slechte smaak was een feit.
De groep, die zich
soms Murof noemde, had een bloedhekel aan Kaulitz en ging dan ook gretig in
discussie met zijn aanhangers, die ze makkelijk onder tafel konden praten
wanneer ze begonnen met het gebruik van argumenten. Na toevallig met mekaar in contact te zijn
gekomen, werd hun onderlinge band steeds sterker zodat er uiteindelijk een
sterke groepscohesie ontstond.
Eerst werd de
partij µ, de grootste oppositiepartij en de partij waar zij banden meer
onderhielden, verboden en uit het parlement geweerd. Nadien werden ook alle
groepen die ook maar lichtjes verband hielden met µ zo hard mogelijk gepest en
het samenkomen zo goed als onmogelijk gemaakt. Hun contacten, hoe informeel
ook, werden constant gemonitord door een gespecialiseerde overheidsdienst, en
regelmatig vonden ze hun plaats van samenkomst plotseling afgesloten of zelfs
afgebroken. Hun band werd hierdoor uiteraard enkel sterker en al snel werden er
in het geheim ambitieuze plannen gesmeed om een verzet te gaan vormen en het regime omver te werpen. Met slechts een
tiental vaste leden waren ze, maar hun overtuiging, groepsdynamiek en wervende
boodschap liet hen toch geloven dat ze konden slagen in hun opzet.
Met Tsjechië ging
het ondertussen nog slechter. Het werd steeds duidelijker dat Kaulitz een tiran
was die wel het beste met mensen voorhad, maar wel enkel met zichzelf en zijn
vertrouwelingen, niet met allemaal. De rest was voor hem enkel goed om van te
profiteren. Gelukkig was de apathie van de bevolking nog niet totaal geworden,
waardoor zij in opstand begonnen te komen. Kleine relletjes werden stevig
onderdrukt, maar zonder doden. Het regime van Kaulitz wist maar al te goed dat
martelaars creëren de slechtst mogelijk tactiek was. Toen er grotere optochten georganiseerd
werden naar aanleiding van zijn "noodzakelijke hervormingen" waarbij
hij het land platweg veranderde in een dictatuur (iets wat in menig buurland
met succes was voltooid) en een oorlogsverklaring aan dictatoriaal
buurland Polen, trad het plan van Murof in werking.
Hun zeer minieme
ledental bleek uiteindelijk een organisatorisch en programmatorisch voordeel te
zijn dat hen richting succes leidde. Op de oude partijstructuren van µ bouwde
de groep een campagne uit waarbij zij met slogans als "vrede, brood en
Muse" heel wat aandacht trokken. Later werd dat "War is
overdue!" en "alle macht aan Muse!", om in
de laatste fase over te gaan tot "Love is our resistance!" Over die
laatste slogan was heel lang getwijfeld en gediscussieerd. Telkens weer wierp
er iemand op dat deze slogan een grote fout zou kunnen zijn. Dat die slogan hen
afgesloten zou houden van de massa en hun plannen onophoudelijk zouden
afgebroken worden. Maar omdat ze wisten dat het in een rechtvaardige wereld
juist had moeten zijn, gingen ze er toch mee door.
De wervingskracht
was enorm. Na jaren van miserie deed een kleine groep, die ondertussen veel
aanhang had verworven simpelweg door in te spelen op basisnoden, iedereen
nadenken over samenwerking, naastenliefde en al dat andere dat in hun korte
slogan zat. Vooral het feit dat zij actie voerden om niet iemand van hun leden
aan de macht te helpen, maar iemand totaal anders, was de doorslaggevende factor.
Zoveel idealisme en zelfopoffering bracht iedereen in vervoering.
Enkele dagen later
stapten enkele honderduizenden mensen onder leiding van Moruf naar het presidentieel paleis. Ze scandeerden deze vijf simpele zinnen:
They will not force us
They will stop degrading us
They will not control us
We will be victorious
So come on
Bill Kaulitz zag de
bui al een hele tijd hangen en had even tevoren al commerciële zelfmoord
gepleegd door zijn bron van charisma, zijn kenmerkende haar en schmink, in te
ruilen voor een kaal en proper hoofd. Daarom mocht hij ook blijven leven.
Sterker nog, hij bleef een vrij man, net zoals de meeste van zijn handlangers.
Dit was namelijk een glorieuze revolutie. Geen enkel slachtoffer was er
gevallen voor deze hoogstnoodzakelijke regimewissel. Geen enkele inwoner was gewist die dag. Een van de Murofleden stapte dan ook na een
lange tijd het presidentiële balkon op en sprak de menigte heel kort en
enigmatisch toe: Faith, it turns me on, like a stranger's
love. Believes we could
be glorious. En even later: Wash it away, clear
your body. Erase all the memories, they'll only bring us pain. Now you'll see
all you'll ever need.
Er moest echter nog
worden afgerekend met een klein praktisch probleempje. Muse was dan wel op de
troon gezet met de steun van quasi gans het volk, Muse zelf had zich nooit
verkiesbaar gesteld. Ze wisten amper van het initiatief af - zich in de eigen miserie wentelen en zich
van de rest niets aantrekken, weet je wel - toen ze een telefoontje kregen van Murof. Of ze niet de heerser van Tsjechië wilden
worden.
En dit is het enige
sinds het prille begin van de revolutie dat lang voor het volk verborgen was
gehouden: Muse was helemaal niet happig op een functie als leider van het land.
Ze voelden zich gedwongen in de leiding, gedwongen, geperst of geduwd in de
hebzucht waarzonder een nieuwe leider normaal nooit in zijn doel slaagt om de macht te veroveren. Maar toen het volk bij monde van Murof
(MUse Rules Our Future) hem smeekte met de woorden: Alstublieft. Alstublieft,
alstublieft, laat ons, voor een keer in ons leven, krijgen wat we willen. Twee
dagen later al vestigde het triumviraat zich als nieuwe heersers in Praag, met
Dan (ook bekend als de trompetman) en Morgan Nicholls als naaste raadgevers. De leden van Murof werden prompt aangesteld
als ministers, en zo werd voor het eerst in de geschiedenis een land volledig
geregeerd door mensen die een land eigenlijk niet wilden regeren.
(...)
De situatie in
Tsjechië stabiliseerde vrij snel, maar wat nadien gebeurde had niemand ooit
voor mogelijk gehouden. Murof had ook nooit plannen in die richting gehad, maar
ontevreden waren ze niet. Verre van.
In één van de
eerste regeringsverklaringen liet Muse dit optekenen: "Deze positief gezinde staat zal heel
veel moeilijkheden kennen, omringd door negatieve, dictatoriale staten in een
wereld vol negativisme. In een geïsoleerd systeem als het onze, zal
de wanorde enkel toenemen. Onze nieuwe staat zal onhoudbaar zijn. Mensen zouden
zelfs opnieuw dubstep kunnen gaan maken, zo slecht zijn de vooruitzichten. Sommige van jullie denken misschien aan een
oorlog. Maar onder onze heerschappij wordt er geen bloed meer vergoten. Vanaf
nu geldt een nieuwe doctrine: War is Overdue. De enige kans op overleving op
lange termijn is wellicht het ontstaan van gelijkaardige
mentaliteits- en bestuursveranderingen over de hele wereld. Er zou maar één staat in de wereld meer
mogen bestaan. One. Uno. Kon er maar één bestuur de suprematie over de hele
wereld vestigen. Kregen we maar die kans. Alstublieft burgers van de wereld,
don't blow it away!"
En zo geschiedde
het simpelweg. Geinspireerd door de Tsjechische dagen en Musische woorden
gooide men tirannen
en populisten van de troon en vroeg men spontaan aan Muse om hun onderdanen te
worden, iets wat zij eigenlijk niet hadden bedoeld met hun oproep, maar wel
hadden kunnen voorzien. Aarzelend accepteerden ze telkens, en een jaar later
stond heel de wereld onder Musistisch bewind.
Héél de wereld?
Neen, één plaatsje bleef een oninneembare burcht voor een lange tijd:
Stockholm. Dit zorgde voor heel wat frustratie over de rest van de wereld,
omdat hun langverwachte eindstation aan het veranderen was in een
paniekstation. Plots brak er onzekerheid en lichte manie uit. Men twijfelde plots
aan het vanzelfsprekend geworden feit of de rechtvaardigheid zou geschieden.
Hierdoor werd de term Stockholmsyndroom heruitgevonden: zich angstig en triest
voelen omdat het rechtvaardige, dat binnen handbereik leek, toch niet lijkt te
geschieden. Uiteindelijk brak ook het verzet in Stockholm, waar blijkbaar heel
wat ex-wereldleiders zich hadden verschanst met hun kennis en materiaal tegen
revoluties, maar overwon uiteindelijk de macht van het getal toch.
Muse was enorm blij
na deze complete omwenteling, en stuurde prompt een lyrisch persbericht de
wereld in:
(...)
De nieuwe monsterstaat kreeg de naam Bliss. Op
die manier zou, overal waar mensen zouden kijken, er gelukzaligheid zijn, al
was het maar in de letterlijke zin van het woord. Muse beloofde bij deze
naamstoewijzing ook plechtig dat ze alle vrede en vreugde die ze in zich
hadden, zouden proberen over te brengen naar het volk. Hun vrijheid zou dan op
natuurlijke wijze wel volgen. Voor minder zouden ze het niet doen.
Ze werd opgedeeld
in drie regio's: United States of Oceania, dat alle gebieden rond de Stille
Oceaan betrof uitgezonderd het klassieke vasteland (concreet: Oceanië +
Amerika), United States of Africa en United States of Eurasia. Elk lid van Muse
kreeg één regio onder zijn hoede. Chris regelde de zaken in Afrika, Dom hield
zich hoofdzakelijk bezig met Oceanië en Matt bleef bij de algemene
regering in Praag, de hoofdstad van Eurasia en bij uitbreiding ook Bliss. Dat de drie bandleden nu vaak niet meer bij
mekaar zouden zijn, was voor hen slechts collateral damage. Wat moest gebeuren,
zou gebeuren.
Qua praktische
zaken veranderde er ook heel wat. De politie werd afgevoerd en vervangen door
de Knights of Cydonia, een sterke macht die vooral op paarden patrouileerde en
cd's gebruikte als instrument voor ordehandhaving. Ze stonden er al snel om
bekend dat ze niet per se in groep moesten zijn om daadkrachtig op te treden,
ze beheersten ook heel straf solowerk. En niemand zou hen levend van hun werk
afhouden.
Het
justitieapparaat kreeg ook een grondige hervorming. Niemand geloofde nog in de
zinvolheid van straffen, zeker omdat de criminaliteit zeer sterk was gedaald en
enkel nog kleine misdaden voorvielen. Als straf was er voorzien in een
programma met toezicht en heropvoeding, nadat de delinquent had
verklaard te willen meewerken door te zingen voor absolutie. Voor de duur van
het programma zouden hun lippen blauw worden gemaakt zodat duidelijk werd dat
ze uit de gratie waren gevallen, maar desondanks wel moeite deden om zich terug
op het juiste pad te begeven.
Enkele nieuwe
feestdagen werden in het leven geroepen. Zo was er bijvoorbeeld Slipknotdag. Op
deze dag verkleedde veel mensen zich als leden van de verschrikkelijke
nu-metalband door vreemde maskers op te zetten. Vooral kinderen doen hier aan
mee en gaan deur aan deur rond. Ze roepen dan "Sit the fuck down!",
waarna ze snoepgoed krijgen van de huisbewoners, die van uit hun dak gaan van
het lachen. Een andere nieuwe feestdag was
Italianprankdag, waarbij iedereen voor één dag zich voordeed alsof hij of zij
iemand anders was. In de gebieden rond Rome bleef men echter Carnaval vieren om
onbekende redenen. Een derde prominente feestdag was Radio 3-dag, waarbij
iedereen gewoon dronken werd en begon te schelden, liefst zo openbaar mogelijk.
Ook werden
mushrooms al snel gelegaliseerd.
Verder was ook de
kunst een volledig nieuwe weg ingeslagen. Het futurisme werd de nieuwe
dominante kunstvorm. Deze stroming benadrukte hoe mooi de toekomst eruit zag en
dit leidde tot kunstwerken die de visie op hoe de
toekomstige wereld er zou uitzien weerspiegelde, met onder andere robotachtige
figuren en gigantische teddyberen.
Op wetenschappelijk
gebied werden er plots enorme gelden vrijgemaakt voor het onderzoek naar iets
dat zich bevond op de kruising tussen wiskunde en filosofie. Wetenschappers die
zichzelf serieus namen onderzochten op zijn minst een deel- of zijvraag van het
grote nieuwe mysterie in de wetenschap. Nog nooit had iemand een antwoord gevonden op de
prangende vraag: wat is de origine van de symmetrie?
(...)
Muse was volledig
ondersteboven van wat er zich die laatste weken had afgespeeld. Het leven van
de ganse wereldbevolking was volledig omgegooid en dat kwam voornamelijk door
hun bestaan. Ze waren het wel gewend dat ze het leven van hun fans enkele
dagen, of bij de grootste fans misschien enkele weken sterk veranderden door
een concert of een nieuwe cd, maar dit was uiteraard van een heel andere orde.
Muse liet dan ook vol emotie dit volledig over the top persbericht op de wereld
los:
"Jullie fans
zijn echt ongelooflijk. We krijgen zoveel steun van jullie. Jullie zijn echt de
beste fans ever. We zouden dit echt niet kunnen zonder jullie. Hier in Praag
zie ik enkel gelukkige mensen, opgelucht na zoveel jaren van crisis en
onderlinge wantrouwen in een city of delusion. Het geheel van kleine en onderling
vijandige staatjes lijkt na een vloedgolf van revoluties overgegaan in één
vloeibare staat van mensen die zich inspannen over taal- en gebiedsgrenzen
heen, net zoals het water zich van geen enkele grens iets aantrekt. De
veranderingen zijn zo groot dat er geen internationale politiek meer bestaat.
Enkel exo-politics zouden nu nog mogelijk zijn, mochten wij in een verkleinend
universum leven waardoor wij binnen afzienbare tijd veel dichter bij andere bewoonde planeten
geraken! Het voelt aan alsof er een grote botsing heeft plaatsgevonden tussen
neutronensterren, waardoor zij samen een supermassief zwart gat hebben gevormd
waar de oude wereld, de dode ster dus, in verzwolgen is. En ergens, ver van ons
vandaan maar naderend met rasse schreden, wordt er ons een nieuwsoortig
sterrenlicht aangeboden. Een mysterieus, interessant sterrenlicht dat kan
uitgroeien tot een sterke gelukzalige gloed, alsof een nieuwe kracht zich
eindelijk toont aan de mensheid. Maar dit ruimteschip brengt me ver weg, zo ver
weg dat ik me even niet meer herinner waarover het ging. Oh ja, over de mensen
die zich bekommeren om mijn leven en dood. Dus alle zwarte gaten en
openbaringen even terzijde: ik voel me goed. Je kent het wel: vogels die
vliegen, de zon die schijnt, het zachtje briesje, … het is een nieuwe dag, een
nieuw leven, voor ons allemaal! Ik zou het wel door een megafoon willen roepen.
This old world is a
new world! I’m feeling good!”
Spiral Static
Ergens in de
menigte verborg zich een klein groepje niet-enthousiastelingen. Zij voelden
zich hier niet geheel op hun gemak, bedekten hun gezicht zoveel als kon
(voornamelijk met doeken tegen de zonnebrand) en bleven beleefd aan de zijkant staan, de betere
plaatsjes verlenend aan de echte fans. Dat nozem slaagde erin, wellicht door
psychische problemen of extreme koppigheid, om te geloven dat het vroeger beter
was, tegen het heersende motto van “later is alles beter” in. De meeste van
deze lorejassen had banden gehad met of een waardige schijnpositie bekleed
tijdens het Kaulitzregime. Twee van deze groepsleden hadden wel een
zeer apart verhaal: de ouders van Jimmy Kane.
Jimmy Kane had het
nooit echt moeilijk gehad met zijn ouders, tot op het moment dat zij door Bill Kaulitz waren aangeduid als schijnministers van
leefmilieu (mama) en energie en mobiliteit (papa). Hij keerde zich in stilte
radicaal tegen zijn ouders en werd een van de oprichters en vanzelfsprekend ook
kernleden van Murof. Helaas bleef zijn bijdrage bij de grote
omverwerping van de oude wereld beperkt tot het
aanmoedigen en toejuichen via sms en internet, terwijl zijn gelijkgezinden het Oudestadsplein opmarcheerden en hiermee symbolisch de
strijd in hun voordeel beslechtten. Hij vroeg zich altijd af of hij wel genoeg
had gedaan, of hij daar eigenlijk niet fysiek aanwezig moest geweest zijn in plaats van de
angsthaas uit te hangen. Maar ergens wist hij ook wel dat zijn Murofcollega’s gelijk hadden: zijn aanwezigheid had meer nadelen dan voordelen kunnen opleveren. Vanaf het moment dat zijn ouders
ook maar enig idee zouden krijgen van waar hun zoon
mee bezig was, konden zij de overheid alarmeren waardoor alle plannen in het
water vielen. Hij zat gewrongen in een positie waar hij nooit persoonlijke
voldoening zou kunnen uithalen, maar mede door zijn denkwerk en hulp bij de planning had hij
toch een degelijk aandeel gehad in de revolutie. Hij kon fier zijn op zichzelf,
zeker omdat hij nu sterk werk leverde als minister van leefmilieu, energie en
mobiliteit.
Het schorriemorrie,
aangestoken door hun afkeur voor het hoge gehalte aan Muse-adoratie op het plein, begon zijn afkeur
behoedzaam en al fluisterend, de vrije loop te laten. Enkele gematigden hielden
het op: dat paradijs van hen kent wel een heel hoge prijs, die ik echt niet
bereid ben te betalen. De meeste anderen gingen echt een pak verder. Vooral de
dood van Bill Kaulitz stond blijkbaar nog op hun netvlies
gebrand:
-
Ik was
erbij toen hij zijn laatste worden begon te mompelen. Het was ongelooflijk hoe
hij afgetakeld was in slechts enkele dagen na die onterechte machtswissel. Dat
is blijkbaar een terugkerend fenomeen bij dictators die plots hun hele leven
verliezen. De emotionele klap is zo groot dat ze eraan sterven, zonder
aanwijsbare ziekte of andere oorzaak.
-
Ik was er
ook bij, en zijn gedachten waren als die van een stervende atheist: hij geloofde niet in Muse en zijn nieuwe ideeën, hij geloofde nergens
meer in. Hij was doodsbang en het enige wat hij nog kon zien was het einde.
-
Soms heb ik
gewoon zin om een boog te nemen en de drie leden van Muse om zeep te helpen. Ze zullen branden in de
hel voor hun zonden.
-
Ach, zoals
een soldaat ooit schreef in een gedicht: er is nu eenmaal geen rechtvaardigheid
in de wereld en die is er ook nooit geweest.
-
Wees maar
zeker dat dit onrechtvaardig is! Kaulitz was goed bezig om de wereld terug te
baseren op natuurlijke selectie, het enige rechtvaardige systeem in de wereld,
maar toen voerde dat stomme marginale groepje Muse aan als nieuwe leider en nu hebben we net
het omgekeerde: een systeem van zuivere onnatuurlijke selectie.
-
Ja
inderdaad, en zelfs als je de ethiek, waar ik absoluut geen uitstaans mee heb, in rekening brengt, dan vraag ik
me nog steeds af: hebben we dit nodig? Wordt de mens hier gelukkig van?
-
Ik vraag me
trouwens af of Muse, die voor mij drie mannen van mysterie
zijn, wel zo’n goede bedoelingen heeft met zijn
bevolking. Ik heb eerder het gevoel dat we geregeerd worden door heimelijkheid.
Er hangt wel verandering in de lucht, maar wie weet er eigenlijk wie er écht de
controle heeft?
-
Oh, bevrijd
me alstublieft van deze wereld! Ik hoor hier niet thuis, ik voel me als een
gevangene in wat voor mij één grote fout is.
-
Ooh, geef ons een nieuwe apocalyps, alstublieft!
Terwijl het marginale
groepje stille tegenstanders zich weer in rol hun schikten na mekaar tot een
adrenalinestoot te hebben opgejut, begonnen de eerste rijen Muse aan te porren om te verschijnen met climactisch handgeklap, gescandeer en gefluit. Na een
derde golf van aanmoedigingen kwam Muse het grote podium op, tegelijk speelde er op
de achtergrond een pianodingetje. Matt Bellamy nam de microfoon en vatte Follow Me aan. Fillip en Bing werden snel gewekt door hun moeder, zodat
ze het spektakel niet zouden missen. Ze zou verzekeren dat haar baby’s zo
aansloten bij de nieuwe maatschappij. Ze plugde haar baby’s als het ware in.
When darkness falls
And surrounds you
When you fall down
When you’re scared
And you’re lost
Be brave
(…)
Follow me!
You can follow me!
And I will not desert you now!
De symboliek spatte
ervan af, het massaal opgekomen volk werd eraan herinnerd dat ze altijd op Muse konden rekenen, zeker wanneer het wat
minder ging. Nadien kreeg het publiek weer de kans om een nummer aan te vragen. Via een
sms-nummer liet het weten deze keer voor Guiding Light te willen gaan.
You’re my guiding light
You’re my guiding light
When there’s no guiding light left inside
Matt richtte de micro richting het volk en het publiek hield ervan om deze woorden richting Muse te zingen. Bij de vorige toespraak koos het volk
trouwens hiervoor:
In your world
No one is crying alone
In your world
No one is dying
alone
Dit was de geijkte
formule van elke belangrijke regeringsmededeling. Muse wordt niet alleen geroemd voor zijn
leiderschap, maar uiteraard ook voor zijn zeer goede muziek. Een toespraak
zonder enige vorm van muziek zou dan ook een enorme ontgoocheling zijn voor elke
aanwezige.
Na het miniconcert
komt traditioneel het officiële gedeelte, waarbij één van de drie leden – er
wordt bepaald via een beurtrol wie het woord neemt – een toespraak houdt over
het desbetreffende onderwerp. Deze keer wat het Matt die het centrum van alle aandacht in de
wereld zou vormen:
“Beste medeburgers
We staan hier
opnieuw tussen De Galerij (de naam van het
regeringsgebouw) en Dracula Mountain (de bekendste heuvel in Praag), maar deze
keer voor iets wat misschien wel het belangrijkste nieuws sinds de revolutie
zou kunnen zijn. Die heerlijke revolutie, die dag dat we bewezen hebben en
waarlijk konden zeggen dat we samen onoverwinnelijk zijn! Die dag dat door een
klein groepje mensen die zich in het prille begin verbonden hadden via een
instant messenger een protestbeweginkje uitgroeide tot een
massale triomf van een generatie screenagers!”
De spanning was
ondraaglijk. Plotseling ging in de verte een gsm af. House of the Rising Sun van The Animals. Heel veel mensen waren uiteraard uit hun
lood geslagen. Eerst en vooral omdat hij niet de Musecover als ringtone had, maar uiteraard ook door
het storend element. Op hun gezicht stond iets af te lezen als: “Jongens toch,
een gsm op stil zetten is toch wel echt het minimum.” Gelukkig merkte Matt niets van deze onoplettendheid van een van
de aanwezigen en ging hij even gezwind als anders door:
“Willen jullie
graag weten wat er nieuw is?”
-
Yes please!
“Oké, ik ga jullie
niet in een clichérondje ‘I can’t hear you’ sleuren. Aangezien mijn tijd aan het
opraken is, ga ik jullie niet langer in spanning houden… Muse brengt een nieuw album uit!”
Na enkele seconden
van ongeloof ontstond er langzaamaan een enorm gejoel op het Dementieplein. Na
een tijdje sloeg de impact pas echt in, waardoor mensen mekaar spontaan
begonnen te omarmen. Anderen krijsten alsof hun leven ervan afhing en een
kleine minderheid deed het in zijn broek van opwinding. Dit was het eerste
nieuwe album na al die tijd sinds de revolutie.
“Het album komt
volgende week donderdag uit. Deze dag krijgen jullie dan ook allemaal een
uitzonderlijke twee dagen albumreces!”
Het publiek was nog
steeds verre van gekalmeerd.
“En met deze
boodschap neem ik ook meteen afscheid van jullie. Maar laten we eerst nog even
de tijd nemen ons volkslied gezamenlijk te zingen.”
Een orkest kwam het
podium op en de eerste noten van de aangepaste versie van Exogenesis weerklonken. Het publiek zong nooit harder,
het gezang was waarschijnlijk een tiental kilometers verder nog te horen.
Gelukkig was men dit soort massale samenzang – op minder luide schaal dan wel –
al gewoon en had iedereen van de host (de nieuwe naam voor
burgemeester, omdat die minder als een overste klinkt en veel gastvrijer) van
de stad naast popcorn ook gratis oordopjes gekregen.
De tekst van het
volkslied gaat als volgt (informatie uit de officiële geschiedschrijving)
Who are we?
Where are we?
When are we?
Why are we?
Who are we?
Where are we?
When are we?
Why are we in here?
Het eerste deel
ging over hoe men zich voelde voor Muse de macht had gekregen. Men was onzeker over alles en vroeg zich
zelfs af waarom zij bestonden en wat voor nut het had om te bestaan.
Rise above the crowds
And wade through toxic clouds
Breach the outer sphere
The edge of all our fears
Rest with you
We are counting on you
It's up to you
Spread our codes to the stars
You must rescue us all
Spread our codes to the stars
You must rescue us
all
Het tweede deelt
behandelt de vraag naar een nieuwe heerser waarop men rekende om boven alles en iedereen uit te stijgen, het
slechte te doorbreken en de wil van het volk uit te spreken om iedereen te
redden van het verval van de beschaving.
Let's start over again
Why can't we start it over again?
Just let us start it over again
And we'll be good
This time we'll get it right
Het laatste deel
drukt uit wat men gedaan heeft na de revolutie: men is opnieuw begonnen, maar
deze keer op een goede manier. Alles wordt rechtvaardig, alles komt goed.
Muse ging samen met het orkest af en passeerde
langs de leden van Murof, verdeeld over weerskanten van de
grote poort om het podium te betreden. Matt wendde zich even richting MK en vertrouwde
haar toe: “Deze speech was een beetje roestig…”
Nature_1
Het ging de laatste
tijd niet zo goed met Murof. Als dynamische en perfect op mekaar ingespeelde
ploeg begonnen zij aan hun mandaat als ministers, maar langzaamaan begonnen er
irritaties op te borrelen. De sterke emotionele band heeft langzaamaan plaats
gemaakt voor een eerder functionele relatie, en dat heeft zo zijn gevolgen. Het
spontane is verdwenen en meningsverschillen die normaal gezien cafégewijs
worden besproken en nadien vergeten, blijven nu nog even sluimeren of komen
later nog eens boven bij een nieuw conflictje. Onlangs is zo’n conflictje
ontaard. Het water lijkt plots heel diep, er lijkt zich een voorlopig
ondichtbare kloof te hebben afgetekend. Het Murof is verdeeld geraakt in twee
kampen: het ene kamp dat zich low profile houdt en zich vooral op het eigen
werk heeft gestort en het andere kamp dat nu het kabinet beheerst en de
belangrijkste kwesties de facto zelf beslist. De crisis neemt zelfs zo’n
proporties aan dat een van de kernleden is opgestapt.
MK was al langer
vooral bezig met haar eigen vakgebied als minister van cultuur en justitie. Zij
staat echter niet in een kamp, maar bekijkt de zaken van een afstand en
onderhield vooral goede contacten met Muse zelf.
Waarom iedereen
haar MK noemde in plaats van haar volledige naam te gebruiken,was een restant
van de periode van voorbereiding op de grote omwenteling. Zij was vooral bezig
met het binnenhalen van cruciale informatie en fungeerde daarbij niet zelden
als spion. Haar functie vereiste dan ook
een codenaam: MK. Soms werd ze ook MK Ultra genoemd omdat ze zo goed in haar
werk was, dat sommigen haar aanwezen als de voornaamste factor voor het slagen
van de revolutie. Haar toegewijdheid aan Muse was dan ook quasi onbegrensd.
Even na de speech
en terwijl er een groot feest losbarstte op het Dementieplein, ontbood Matt
haar naar zijn kantoor in de Galerij. Ze hadden wel vaak contact, maar zelden
op zijn bureau. MK stapte zichtbaar gespannen richting Matts grote kantoor,
vanwaar hij de gevolgen van zijn aankondiging aan het overschouwen was: de
mensenmassa bevond zich enkele verdiepingen lager, maar toch kon hij hen
werkelijk zien stralen. MK wist dat dit een serieus onderwerp moest betreffen
en begon zich met elke stap meer zorgen te maken.
Wanneer ze
aanklopte, ging de deur haast onmiddellijk open, waardoor ze zich even afvroeg
of Matt nu op de uitkijk stond en wachtte tot ze klopte, of of hij zich gewoon
toevallig net bij zijn deur bevond. En de klink vasthad. Ze vergat dat vreemde
voorvalletje meteen door de ernstige blik die Matt vertoonde.
-
Hey MK, ga
zitten.
zei hij met minder
enthousiasme dan hij gewoonlijk tentoonspreidde wanneer hij MK zag.
Ik wil het graag even hebben over
wat er allemaal aan de hand is met Moruf met je, omdat ik denk dat jij de enige
insider bent die echt objectief kan beschrijven wat er aan de hand is. Ik heb
de feiten al gehoord, maar wat is jouw mening erover?
Hij sprak met een
zeer hoekige taal, zette soms vreemde nadrukken en stuikelde regelmatig over
zijn woorden. Dat stond sterk in constrast met zijn vlotte babbel in normale
omstandigheden.
-
Wel euhm…
De laatste tijd waren er al wel microsneden in het pantser waren, maar nu is
het volledig geëscaleerd. Ze maken mekaar meer en meer geagiteerd tot er
onlangs plots enkele leden in een furie schoten. De ene groep laat aan iedereen
weten dat ze hen met rust moeten laten, dat het niets ergs is en dat ze gewoon
liever alleen werken. Het is niets persoonlijks volgens hen en er is ook niets
aan te doen. Ze trekken zich gewoon terug in hun eigen grot of hol. De andere
groep scheeuwde de ene groep dan weer toe dat ze hen niet wilden, en dat ze hen
eigenlijk nooit wilden. Of erger nog, ze dreigen hun goede herinneringen om
zeep te helpen, hun hart te breken of van hen slaven te maken tot in het graf.
Het is ongelooflijk zonde wat er gebeurt. Doodzonde. En we weten niet wie we de
schuld moeten geven.
-
MK toch… Je
lijdt er echt onder zie ik… Je lijkt zelfs in angst, in verdriet.
-
Ik vind het
niet enkel persoonlijk heel erg om onze groep zo te zien uiteenvallen, ik heb
ook schrik voor de toekomst van ons regering Matt…
-
Weet je MK,
je ziet het allemaal veel te negatief in. Waarom is dit nu een crisis in jouw
ogen? Jij bent onze geluksbrenger, jij bent gevrijwaard van problemen en pijn
en daarom wij ook. Je zou nooit bang mogen zijn.
-
Ach Matt,
vleier… Je weet goed genoeg dat dat niet waar is.
MK begon te blozen.
-
Hé, je
hoeft niet verlegen te worden. Ik zou degene moeten zijn die zich geen houding
meer weet te geven. Jij met je negatieve gedachten, jouw donkerte schijnt zo
mooi. Het doet me pijn en tegelijk voelt het goed.
Dat hielp uiteraard
niet echt. Na een korte stilte hernam hij:
Ik moet eerlijk bekennen dat dit niet het
enige is waarvoor ik je heb laten komen. Eigenlijk had ik liever zelf naar jou
toe gekomen, maar ik wilde er zeker van zijn dat we alleen waren.
-
Oh? Vertel…
-
Wel, ik heb
gisteren met Dom en Chris gepraat en ze hebben me iets doen besluiten. Ik heb
mijn gevoelens veel te lang proberen te controleren en ik heb mezelf op die
manier richting zelfdestructie geduwd. Ze hebben me dit gezegd: “Waarom kan je
niet gewoon van haar houden, waarom zou je zo’n monster willen zijn, je hebt
echt mentale bijstand nodig als je zo verdoet man…” En ze hadden gelijk. Ik heb
eindelijk door, ik heb me eindelijk gerealiseerd dat ik moet liefhebben.
-
Oh… Oh nee…
-
MK, ik kan
mijn ogen niet van jou afhouden…
-
Dit kan
niet echt aan het gebeuren zijn, oh nee toch…
-
…en ik hou
hopeloos veel van je, eindeloos. Ik zal je alles geven, behalve één ding: op.
Ik zal je nooit op geven.
-
Maar Matt
toch…
MK wist niet wat ze
moest zeggen. Daarom zei ze stomweg dit:
Je bent te laat Matt, ik heb al
diegene gevonden waar ik naar op zoek was, je weet toch dat jij dat niet bent…?
-
Maar…
Matt probeerde zich
te herpakken.
Ik weet helemaal nergens van. Komaan
MK, ik dacht dat het zo goed klikte tussen ons. Ik behoor enkel jou toe… Mijn
hart opent zich telkens en enkel als ik jou stem hoor.
MK begreep absoluut
niet wat er gaande was. Ze had hier misschien heel stiekem van gedroomd, maar
nooit verwacht dat het echt kon. Ze had dan ook meteen spijt van die leugen en
begreep niet waarom ze dat zei. Ook zij probeerde te hernemen.
-
Sorry Matt,
ik weet niet waarom ik dat zei… Het was niet waar, er is niemand anders. Maar
ik ben volledig verward, verloren in de groove.
Korte stilte.
Kijk, ik weet dat jouw verleden helemaal
niet zo fijn was. Ik vrees dat je het niet in mij gaat vinden en erger nog:
door mij zal waarschijnlijk al jouw pijn, bijvoorbeeld jouw pijnlijke scheiding
met Kate Hudson, weer bloot komen te liggen.
-
MK… Ik voel
mijn wereld en mijn leven volledig afbrokkelen… Waarom verzin je al die excuses? Ik wil al jouw geheime verlangens bevredigen.
Ik wil alles voor je doen… Vertel me alstublieft wat er scheelt, ik ben
volledig de weg kwijt nu. Geef me voor een keer een kaart van jouw hoofd, wat
er zich afspeelt binnenin…
-
Oke… Je
kent me te goed. Het is heel simpel. Je kan een relatie met mij niet combineren
met jouw hogere doel: de leiding over de wereld.
-
Dan maak ik
een keuze tussen de twee. En ik kies jou, zonder enige twijfel.
-
Nee Matt,
dat mag je niet doen. Jij moet de beste zijn, jij moet de wereld veranderen. De
tijd is nu, dit is jouw kans om gehoord te worden. Het volk wilt enkel jou,
zonder jou stuikt alles weer in mekaar.
-
Zelfs als
dat waar is MK… Moet ik wel kiezen? We passen alles wat aan zodat ik mijn
positie behoud, maar jij mijn nummer één
kan worden in mijn leven.
-
Nee Matt,
het klinkt mooi, maar ik weiger dat te geloven… Nog niet zo lang geleden vroeg
ik je of ik even met je kon praten. Ik heb duidelijk gemaakt dat ik je écht
nodig had, maar je kon niet door je overvolle agenda. Achteraf ben ik erachter
gekomen dat je op dat moment een meeting had die je zelf bijeengeroepen had,
met mensen die dan nog eens óók in de Galerij werken. Ik wil niet dat je me
aanbidt op het ene moment en negeert op het andere, gewoonweg wanneer het je
uitkomt.
-
Je weet dat
ik bezorgd ben om jou, maar je moest er bij zijn geweest… Ik mag hier eigenlijk
geen informatie over vrijgeven. Ik ga het toch doen, omdat ik je honderd
procent vertrouw en je helemaal niet kwijt wil: een aantal tegenstanders van onze
heerschappij was erin geslaagd een internationaal netwerk op te starten tegen
ons. Ze hadden de kennis en de wapens om ons onder de voet te lopen en
hardhandig neer te drukken. Blijkbaar hadden de vorige leiders van de wereld
onderling afspraken over wapenreservoirs en communicatie mocht er een
anti-beweging zoals de onze opstaan. Dit was de grootste, maar gelukkig ook de
laatste dreiging ooit voor ons.
-
En waarom
wisten wij daar niets van? Wij zijn verdorie jouw regering!
-
De grote
clash binnen Murof was al aan de gang, die informatie naar jullie doorspelen
was te riskant. Je weet nooit wie wie kent. We zouden geriskeerd hebben alles
kwijt te raken.
MK slaakte een
enorme zucht.
-
Het spijt
me. Ik wist dit allemaal niet. Ik had mijn vertrouwen in jou niet mogen
opgeven.
Matt zag een
opening en wist dat dit zijn moment was. Hij stond op van zijn stoel en zette
zich op zijn knieën voor haar.
-
Ik krijg
niks meer op orde sinds ik jou ontmoet heb… Het enige dat ik me nog afvraag is:
wanneer zal deze eenzaamheid eindelijk voorbij zijn. En nee, ik kan niet meer
wachten tot later, wanneer de situatie misschien anders is. Ik wil het nu, geef
me alstublieft je hart. Ik wil eens gek doen, dit is mijn laatste kans om de
controle te verliezen. Want dat is niet van mijn gewoonte. Daarom vraag ik je:
verander me in iemand zoals jij die dat wel kan, zoek ons een plaats waar we
naartoe kunnen gaan, loop weg en neem me mee… Ik heb jouw redding nodig.
-
Maar ik
haat het gewoon dat ik jou zou moeten delen en dat ik mezelf verdriet zou
kunnen aandoen door mee te gaan in dit verhaal.
-
Kijk, ik
begrijp dat dit een enorm moeilijke situatie is, maar laat nu even alle
remmingen los.
Matt legde zijn
hand zachtjes op de knie van MK, terwijl hij nog steeds voor haar knielde.
Maak al onze aanrakingen van nu af
aan iets elektrisch alsof de vonk tussen ons elke keer weer overspringt. Je zal
makkelijk het beste worden wat ik ooit heb gehad. Ja, we bevinden ons in een
stomme situatie en we zullen onze problemen kennen, en eigenlijk ben ik te oud
om te dromen dat dit een vlekkeloze relatie wordt. Ik ben echter nog te jong om
het mij aan te trekken en samen zijn we te jong om al die problemen nu al te
zien.
MK dacht bij
zichzelf dat het een wonder was dat ze nog niet was beginnen huilen. Matt
stopte met zjin stroom van woorden en MK begon al aanstalten te maken om te
antwoorden. Maar Matt zag het plots allemaal heel helder.
Hé, wacht eens… Als
jij zonet zei dat je dit haat, betekent dat dan dat je hetzelfde wil als ik? Oh
please MK, bevestig me dit nog één keer: haat dit en ik zal altijd van je
houden.
MK brak bij deze
woorden en liet eindelijk haar gevoelens de vrije loop.
-
Oh Matt, je
bent zo sterk, zo solide. Het verlangen naar jou brandt in me, want jij bent
echt wat ik nodig heb in mijn leven: een solide rustpunt. Ja Matt, ik haat dit.
En ik zal ook altijd van je houden.
Ze stonden allebei
recht, namen mekaar vast en startten een lange, passionele kus. Een uiting van
het verlangen dat al die tijd, sinds hun eerste ontmoeting al, gegroeid was en
nu tot een orgelpunt kwam. Zonder woorden besloten ze waar ze naartoe wilden,
want er was ten slotte nog maar één optie over. Het was tijd voor bedroom
acoustics.
Execution
Commentary: nummers in volgorde van verschijning
Intro
|
Shrinking
Universe
|
Exogenesis:
Symphony Part 3
|
Space
Dementia
|
Neutron Star
Collision
|
(Redemption)
|
Prague
|
(Love Is
Forever)
|
Rusty One
(Eternally Missed)
|
Sunburn
|
Supermassive
Black Hole
|
Nature_1
|
Ashamed
|
Dead Star
|
MK Ultra
|
Prelude
|
Starlight
|
Shine
|
Newborn
|
Black Holes
and Revelations
|
Micro Cuts
|
Twin
|
Feeling Good
|
Agitated
|
Fillip
|
Spiral Static
|
Fury
|
Unintended
|
Jimmy Kane
|
Cave
|
Eternally
Missed
|
Megalomania
|
Hyper Music
|
Interlude
|
Thoughts of a
Dying Atheist
|
The Small
Print
|
Nishe
|
Take a Bow
|
Crying Shame
|
Animals
|
Soldier’s
Poem
|
Con-Science
|
Big Freeze
|
Unnatural
Selection
|
Hoodoo
|
Resistance
|
Do We Need
This
|
Darkshines
|
Assassin
|
Man of
Mystery
|
Showbiz
|
Overdue
|
Ruled By
Secrecy
|
Escape
|
Uprising
|
Explorers
|
Madness
|
Glorious
|
Apocalypse
Please
|
Can’t Take My
Eyes Off You
|
Citizen
Erased
|
Piano Thing
|
Endlessly
|
Forced In
|
Follow Me
|
Falling Down
|
Please,
Please, Please,
|
Plug in Baby
|
I Belong To You
|
Let Me Get
What I Want
|
Guiding Light
|
(+Mon Coeur
S’Ouvre À Ta Voix)
|
The 2nd
Law: Isolated System
|
In Your World
|
The Groove
|
The 2nd
Law: Unsustainable
|
The Gallery
|
Coma
|
Survival
|
Dracula
Mountain
|
Falling Away
With You
|
Uno
|
Invincible
|
Undisclosed
Desires
|
Supremacy
|
Instant
Messenger
|
Map Of Your
Head
|
Stockholm
Syndrome
|
Screenager
|
Butterflies
and Hurricanes
|
Panic Station
|
House of the
Rising Sun
|
Muscle Museum
|
Bliss
|
Minimum
|
Who Knows Who
|
United States
of Eurasia
|
Yes Please
|
Map Of The
Problematique
|
(+ Collateral
Damage)
|
Time Is
Running Out
|
Hysteria
|
Knights of
Cydonia
|
Recess
|
Save Me
|
Sing For
Absolution
|
Host
|
Easily
|
Futurism
|
Popcorn
|
Blackout
|
Origin of
Symmetry
|
Exogenesis:
Symphony Part 1
|
Hate This And
I’ll Love You
|
City of
Delusion
|
(Overture)
|
Sober
|
Liquid State
|
Exogenesis:
Symphony Part 2
|
Bedroom
Acoustics
|
Exo-politics
|
(Cross-Pollination)
|
Execution
Commentary
|
Deze opsomming
bevat alle Musenummers (116) opgenomen en officieel uitgebracht (ook in Japan),
zonder demo’s, live tracks, remixes, hidden tracks en samenwerkingen. En dan
uiteindelijk toch weer wel enkele live tracks en een samenwerking.
