WK Wielrennen

Bah! Wat een vieze nasmaak blijft er hangen na wat normaal gezien een van de mooiste en spannendste koersen van het jaar moet zijn. De totaal antipathieke en egocentrische Cavendish is wereldkampioen, vlak voor de man die zijn vak niet serieus neemt: Goss. De wedstrijd zelf: niet om aan te zien. De hele tijd een gigantisch hoog tempo, en niemand die iets kon ondernemen. Toegegeven, de laatste 3 kilometer waren enorm maar echt enorm spannend, maar als we het daarmee moeten doen (zeker gezien de anticlimax)...

Het parcours, sja, niks mis mee natuurlijk. Eens om de 10 jaar mag er eens een sprinter winnen natuurlijk (maar niet Cavendish). Een goed parcours desondanks voor de beloften en junioren, waar de eindsprint echt een zware klim richting finish leek te zijn. Het vervulde ons chauvinistisch hart met hoop op Gilbert, maar uiteindelijk was het Roelandts die er nog het dichtste bij kwam: chapeau voor zijn 5de plaats.

Het WK was wel niet all bad hoor. 2 zilveren medailles voor de Belgen, een mooie tijdrit met een oververdiende winnaar en een once in a lifetime chance om Cancellara fouten te zien maken door de stress. En de echte held van dit WK? De Albaniër Simone Zignoli, die over de kleine 50 km maar liefst 17'43" trager deed en niet eens 40 km per uur haalde. Hij heeft mijn dag gemaakt.

Die politiekers toch

't Zijn toch lorejassen, die politiekers! Een greep uit het nieuws van vandaag:

• De vlaams-nationalisten gingen vandaag betogen tegen de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, of toch tegen het akkoord. Straffen toebak, in rekening genomen dat de politici in kwestie van zowel N-VA als Vlaams Belang al zo lang ik me kan herinneren affiches ophangen met slogans als "Splits BHV nu!" (En kom nu, alle toegevingen die zijn gegeven, zijn logischer dan ever. Mochten ze die niet doen, ik vrees dat ze tegen nogal wat conventies en rechten zouden ingaan.)

• Onze goede vriend Bruno Valkeniers zei over N-VA: "ze moeten nu maar duidelijk zijn, ofwel ben je voor het akkoord, ofwel tegen!" Ach meneer Valkeniers, ik begrijp het wel, nuance klinkt inderdaad nogal Frans...

• Zoon van zijn vader De Croo meldde ons in de zevende dag dat er niet meer partijen in de regering moeten dan nodig is. Dat is inderdaad een ongeschreven regel, dus de vraag naar slechts 6 partijen is logisch. Maar waarom onze groene vriendjes eruit? Een andere ongeschreven regel zegt dat men liefst zo weinig mogelijk overschot aan zetels heeft, om een zo sterk mogelijke visie te kunnen ontwikkelen en zo weinig mogelijk compromissen te moeten sluiten. I'll do the math.

De socialisten: 39 zetels

De liberalen: 31 zetels

De CD's (humanisten zijn geen christen-democraten!) : 26 zetels

De groenen: 13 zetels

Totaal aantal zetels: 150 (nodig voor de regering: 75)

Sossen + Liberalen + CD's = 96 zetels 

Sossen + Liberalen + Groenen = 83 zetels

Sossen + CD's + Groenen = 78 zetels

Conclusie: Liberalen, ge zijt zélf in overmaat!

De res superficialibus

- Meneer van de Woestijnvisfamilie, hoe durft u! Al lang werd er gewag gemaakt van een nieuw parcours voor de Ronde van Vlaanderen, de mooiste koers ter wereld. Dat die waarschijnlijk in Oudenaarde ging aankomen, daar werd al lang over gespeculeerd. Maar dat ze daarom de Muur uit de Ronde moesten gooien, dat is mijns inziens bij niemand echt opgekomen. Ik zag het voor deze week nog als een goeie zaak: we draaien het parcours een beetje om, zodat die geweldige Koppenberg in de finale de beslissing kan forceren, met daarvoor nog het koppel Oude Kwaremont-Paterberg. Nu stonden ze met nog 100 km op de teller al op het programma. Maar alstublieft, de Koppenberg staat nog steeds even vroeg, en dat koppeltje gaan we 3 maal beklimmen.

De Ronde van Vlaanderen, dat is over ontelbaar veel verschillende klimmetjes en kasseistroken rijden, niet drie keer over dezelfde twee rijden en tussendoor telkens een gelijkaardige lus maken! En logistiek gezien: die enorme menigte die nu naar dat koppel zal rijden, wie is daarmee gebaat? Enkel diegene die 3 dagen op voorhand gaan kamperen, zullen een deftige plaats veroveren, en de anderen zullen de renners tussen een 20-tal hoofden onherkenbaar zien voorbijflitsen. Maar ach, wie weet wordt het allemaal wel veel mooier dan verwacht. De Ronde blijft De Ronde, en als we volgend jaar een spetterende koers krijgen, maalt er niemand nog om de Muur zeker? De angst voor verandering, we zullen nog moeten zien of ze terecht is deze keer.


- Vandaag heb ik een nieuwe trui gekocht. Nee, wat zeg ik, vandaag heb ik er zelfs twéé gekocht! Niets speciaal, ware het niet dat ik al 3.5 jaar geen goeie trui meer in eender welke winkel had gevonden. Ja hoor, echt waar! Die voorbije 3.5 jaar heb ik natuurlijk niet altijd dezelfde gedragen. Toen mijn favoriete trui na 1.5 jaar een eerste keer stuk ging, heb ik hem vervangen door dezelfde trui uit dezelfde winkel, en dus telt die niet mee. Tussendoor heb ik nog een niet geweldige vest en een niet echt prachtige wintertrui gekocht, enkel en alleen omdat het telkenmale het beste was dat er te vinden viel. En zo liep ik de laatste jaren af en toe wel eens rond in kleren waar ik niet van hield.

Maar vandaag heb ik een gi-gan-ti-sche vangst gedaan. In één klap twee truien, een broek, een riem, een jas; 2 paar schoenen en een kostuum (jawel, een kostuum!) gekocht! Jassen zijn de laatste jaren ook al zo'n probleem gebleken, mijn huidige jas is al drie keer opnieuw hersteld door de mama, omdat ik er gewoon geen andere vind. Ben ik plots mijn kieskeurigheid kwijt? Of was het gewoon mijn koopdagje vandaag...


- Valt het nog iemand op dat er hier iemand wel over heel belachelijke topics een serieuze eik kan opzetten? Wel ja, ik vrees dat mijn artistieke kwaliteiten er serieus op achteruit gaan... Ik vraag me dan ook wanhopig af: kan iemand me een voorbeeld geven van een creatieveling die tegelijk ook gelukkig is? Alstublieft? Ik smeek het je...

Muziekjes

Wat ik de laatste tijd zo allemaal ontdekt heb van goede minder bekende nummers:

Historisch

Van Steven Samyn mogen we het woord niet te vaak gebruiken, maar welk woord is er meer gepast in onze Belgische context? 49 jaar en 10 maanden (zonde van het jubileum) na Corneel Verbaanderds eerste poging tot splitsing, is Elio Di Rupo er samen met zijn 8 partijvoorzitters erin geslaagd het moeilijkste én belachelijkste probleem van de laatste decennia op te lossen.

Na het perscommuniqué van onze Franstalige vriend leek het even opnieuw te mislukken, waardoor de impasse totaal zou zijn. Ik moet eerlijk toegeven, het was de eerste keer dat ik het écht niet meer zag zitten. En net die ene keer lukt het dan toch... Een wel erg zuivere splitsing (o.i.v. de NVA, zonder enige twijfel) was onderhandeld en goed bevonden door de vertegenwoordigers van meer dan 2/3 van de bevolking. BHV is gesplitst! Het zou onze nieuwe nationale feestdag kunnen zijn. Men zou een jaarlijks feest moeten organiseren in de straten van zowel Brussel, Halle als Vilvoorde. Maar het bleek bleef er apathisch rustig bij. Natuurlijk, men weet ook wel dat dat probleem de meeste onder hen niet echt aanbelangt. Het is een lachwekkend probleem geweest, dat onze politiek sinds 2004 weer opnieuw beheerst, en sinds 2007 alles blokkeert, en net dáárom is de splitsing zo'n fantastische gebeurtenissen. Het slot van de eerst deur naar een deftig bestuur is gekraakt.

Het akkoord zelf is een samenraapsel van slechte ideeën, laten we daar ook maar eerlijk over zijn. Geen federale kieskring, geen paritair samengestelde senaat, geen deftige oplossing voor de niet-benoemde burgemeesters, ... De minderheden in de oud-kieskring BHV (zowel de Nederlandstaligen in Brussel als de Franstaligen en Vlaams-Brabant) verliezen de facto hun stem in de politiek. Zonder de ratificatie van het minderhedenverdrag (in een werkgroep gestopt door onze iets minder goede vriend Beke) wordt er opnieuw geen rekening gehouden met een minderheid in ons land. Een federale kieskring had dit gedeeltelijk kunnen oplossen: 20 verkozenen die over heel het land verkiesbaar zijn gesteld. Apparentering had een oplossing kunnen bieden: de accumulatie van minderheidsstemmen in een ander gewest. Een paritaire senaat had de belangenconflicten naar de eeuwige jachtvelden kunnen sturen, en bijdragen tot wetten van het gezond verstand, in plaats van communautair getint. Uiteindelijk hebben ze voor de minst democratische oplossing van alles gekozen: we gooien de stemmen in de vuilbak.

Kiesrechtgeografie, zoals dat heet.

Dat de organisatie van verkiezingen werkelijk tot grote verschillen in vertegenwoordiging kan leiden, daar hebben we een hele hoop voorbeelden voor. Een van de bekendste voorbeelden is Bush Jr. die in totaal minder stemmen behaalde dan Al Gore, en toch president van Amerika werd. We hebben gezien waar dat toe heeft geleid... Nog in Amerika hebben ze het geweldige systeem bedacht waarbij om de tien jaar de grenzen van de kiesdistricten worden veranderd. De politieke leiders doen dit, en beïnvloeden zo zonder schroom de verkiezingsuitslag. De foto hiernaast illustreert dat door slim plaatsen van de grens, men van een verhouding 4-0 naar 1-3 kan gaan...

En tóch is er alle reden om euforisch te zijn. Er is een akkoord bereikt. Ja hoor, een AKKOORD. Kennen we dat woord nog, na 459 dagen zónder? Laten we hopen dat de onderhandelaars nu in vorm zijn en de rest als hapklare brokjes verteren.

Gevonden

Lockersleutel nr. 98. Het is toch ne kadee se! 's Ochtends brengt mij men met een briefje op de hoogte dat ze mijn lockersleutel hebben gevonden. Vreemd, want ik heb nergens mijn naam vermeld toen ik naar een verloren sleutel ging informeren, en mijn sleutel vertoont geen identificatiemogelijkheden, maar soit, hij is terug!

En dat relativeringsvermogen, ach... (qua recursiviteit kan dat tellen) Nee, serieus, het is zoals fietsen in de regen eigenlijk. De eerste druppels zijn verschrikkelijk, want je hoopte nog zo hard dat het niet zou gaan regenen, en nu wordt je erg duidelijk natter. Daarna ben je uiteindelijk zo nat, dan het niet meer zo erg is dat het regent, want je bent toch al nat. En wanneer het stopt met regenen, merk je het zelfs niet meer, hoewel het probleem nu opgelost is. Het is dus het ergst wanneer het begint, maar eens het probleem voorbij is, ben je er ook niet opgewekt voor dat het voorbij is...

Trouwens, iemand een idee waarom ik altijd de interessantste ritten van de Vuelta mis en de saaiste bijna helemaal kan meepikken? Zonde! Voor meneer Froome zou ik namelijk wel eens televisiegewijs live willen supporteren

Gezocht:

- Lockersleutel nr. 98. Het nummer is jammer genoeg al vervaagd na de eerste verdwijning. (den deugniet had zich in mijn broek verstopt, die een retourtje wasmachine had) Op onverklaarbare wijze uit zijn nieuwe woonst verdwenen. Misschien hield hij gewoon niet van zijn buren, de papieren zakdoekjes...

- Een synoniem voor 'hij'. Schrijf maar eens fictie met opeenvolgende gebeurtenissen zonder uiteindelijk in herhaling te vallen met persoonlijke voornaamwoorden...

- Een waterdichte manier om festivalbandjes zonder schade van je arm te krijgen.

- Mijn relativeringsvermogen. Opvallendste kenmerken: klein, sporen van voortdurende krimpneigingen, angst voor onnozeliteiten. Laatst prominent gezien: begin 2010. Gelieve zo snel mogelijk in te leveren, het is dringend!